In gesprek met Ynske Heeringa over neuspoliepen en reukverlies

Op 23 april 2026 is het Neuspoliependag. Daarom spraken we met Ynske Heeringa (65) uit Dordrecht. Ynske is lid van Reuksmaakstoornis.nl en leeft al sinds 1994 met neuspoliepen en reukverlies. In dit interview vertelt ze hoe het begon, waar ze in het dagelijks leven tegenaan loopt en wat haar helpt om ermee om te gaan.

Wie is Ynske?

“Ik ben Ynske Heeringa, 65 jaar, woon in Dordrecht, ben getrouwd en sinds kort met pensioen.”

Wanneer begonnen de neuspoliepen en het reukverlies?

“Dat was in 1994. Het leek samen te vallen met een verwaarloosde griep. Ik was gewoon blijven doorwerken. Op een gegeven moment nam ik een aspirinebruistablet, een neusspray tegen mijn verstopte neus en een pufje vanwege benauwdheid door mijn astma. Toen kreeg ik ineens een enorme benauwdheidsaanval. Zo erg dat ik direct naar de huisarts moest. Daar kreeg ik te horen dat ik de trias van Samter had: een combinatie van astma, chronische sinusitis met neuspoliepen en overgevoeligheid voor aspirine en andere NSAID’s. Vanaf dat moment mocht ik nooit meer aspirine gebruiken. Paracetamol kon nog wel. Ook gewone neusspray mocht ik niet meer gebruiken, alleen nog Budesonide-nevel. Daarnaast kreeg ik een extra puffertje om de acute benauwdheid te verlichten.

De griep ging wel over en mijn astma kwam weer onder controle, maar mijn neus bleef helemaal dichtzitten. Toen werd ik doorverwezen naar de KNO-arts. Daar werd een foto gemaakt en die arts zei dat hij nog nooit zo’n volle neus-, kaak- en bijholte aan poliepen had gezien. Daarna volgde een operatie.”

Wanneer merkte je dat je bijna niets meer rook?

“Dat liep eigenlijk samen met die griep en die verstopte neus. Het is dus niet zo dat ik één heel duidelijk moment had waarop ik dacht: nu ben ik mijn reuk kwijt. Het ging meer geleidelijk in die periode. Achteraf was dat dus het moment.”

Je bent uiteindelijk drie keer geopereerd. Hoe zag dat traject eruit?

“Mijn eerste operatie was een FESS-operatie. Dat was toen nog vrij nieuw. Helaas kwamen de poliepen daarna weer terug. Toen volgde er een tweede operatie en later zelfs een derde. En vijf jaar geleden zat alles opnieuw vol: mijn neus, kaakholten en bijholten. Ik werd toen doorgestuurd naar een andere KNO-arts in Rotterdam, omdat ik misschien in aanmerking zou komen voor immunotherapie. Maar die arts wilde eerst opnieuw opereren voordat hij daar eventueel aan zou beginnen. Dat zag ik niet zitten. Wéér zo’n akelige operatie en wéér onder narcose… Nee. Dus sindsdien hobbel ik eigenlijk maar een beetje door.

Het lastigst vind ik warmte. Dan zwellen de poliepen op en raakt alles sneller ontstoken. Ik kijk dus niet bepaald uit naar warm weer. Ik leef op in de winter.”

Waar loop je in het dagelijks leven tegenaan?

“Eigenlijk sta ik er niet voortdurend bij stil. Het is wat het is. Maar ik mis het wel degelijk. De geur van pas gemaaid gras bijvoorbeeld, regen op een zomerse dag, knoflook… dat soort dingen. En het is ook gewoon gevaarlijk. Ik ruik niet of er iets aanbrandt of dat er een gevaarlijke stof in de lucht hangt. Daar ben ik dus afhankelijk van anderen. Wat ik ook lastig vind: ik ben een beetje moe geworden van het steeds moeten uitleggen. Mensen begrijpen het vaak niet goed of vergeten het weer. Dan krijg je goedbedoelde cadeautjes zoals geurkaarsen of geurstokjes. Daar kan ik helemaal niks mee. Door mijn astma kunnen geuren juist een aanval uitlokken, en daarnaast heb ik geen idee hoe zoiets ruikt. Wie weet vind ik het wel vreselijk stinken.

Persoonlijke hygiëne is voor mij ook extra belangrijk. Stel je voor dat je naar zweet ruikt of uit je mond ruikt zonder dat je het zelf doorhebt, dat wil je echt niet.”

Heeft het voor jou veel invloed op smaak en eten?

“Ja, absoluut. Het heeft veel invloed op smaak en eetbeleving. Ik houd van gekruid en pittig eten, omdat ik dát tenminste nog proef. Ook vind ik het fijn als mijn bord er kleurrijk uitziet. Het oog wil ook wat, en als eten er vrolijk uitziet, compenseert dat voor mij toch iets. Ook het mondgevoel is belangrijk. Zo houd ik absoluut niet van pasta en ook niet van gekookte of slap gebakken champignons. Dat glibbert in je mond, smaakt naar weinig en dat vind ik echt niet lekker.

Heel af en toe heb ik trouwens nog een beetje reuk. Waarschijnlijk via de mond, denk ik. Maar meestal gaat het dan juist om vieze geuren, zoals benzinelucht bij het tanken. Dat geeft ergens ook hoop: die reukzenuw doet dus nog wel iets. Daarom had ik ook hoop op de nieuwe behandeling met PRP-injecties in Delft. Helaas kwam ik daar niet voor in aanmerking. De kans van slagen werd te klein geacht.”

Ben je extra alert op dingen als brand, gas of bedorven eten?

“Ja, zeker. Ik let altijd goed op de houdbaarheidsdatum van verse producten. En als ik twijfel, vraag ik mijn man om even te ruiken of iets nog goed is. Ik zou niet weten hoe ik dat anders zou moeten doen. Waarschijnlijk zou ik dan uit voorzorg veel weggooien. Dus ik ben heel blij met zijn neus.

Gelukkig kook ik al vijftien jaar op inductie. En ons hele huis is voorzien van rook-, brand- en koolmonoxidemelders, al voordat dat verplicht werd.”

Wat helpt jou in het omgaan met reukverlies?

“Bij mij is dat vooral een kwestie van mindset. Als ik zelf ergens geen invloed op heb en het niet kan veranderen, dan probeer ik me er ook niet te druk over te maken. Natuurlijk mis ik dingen, maar ik houd mezelf ook voor dat er ergere dingen zijn.”

Wat zou je willen zeggen tegen iemand die hier net mee te maken krijgt?

“Geniet van de dingen die er nog wel zijn, hoe klein ook. En probeer je er niet te druk over te maken als je er zelf niets aan kunt veranderen. Kijk vooral naar wat je nog wel kunt.”

Wat heeft jou geholpen om goed geïnformeerd te blijven?

“Voor mij is het belangrijk om goed geïnformeerd te blijven en steun te vinden bij mensen die begrijpen waar je mee te maken hebt. Daarom raad ik mensen aan om lid te worden van Neuspoliepensyndroom.nl en Reuksmaakstoornis.nl. Zo blijf je op de hoogte van mogelijke behandelingen en nieuwe ontwikkelingen.”