Bij gustatorische agnosie worden smaken nog wel waargenomen, maar lukt het niet om deze smaken te herkennen of te benoemen. Iemand proeft bijvoorbeeld dat er iets aanwezig is, maar kan niet zeggen of het zoet, zout, zuur, bitter of umami is, of welke smaak daarbij hoort.

Deze stoornis heeft te maken met de verwerking van smaakprikkels in de hersenen. De smaakpapillen op de tong functioneren meestal normaal, maar de hersenen kunnen de binnenkomende smaakinformatie niet goed interpreteren of koppelen aan betekenis. Hierdoor ontstaat verwarring of onzekerheid over wat iemand proeft.

Over gustatorische agnosie is op dit moment nog weinig bekend. De aandoening komt zelden voor en wordt beperkt beschreven in wetenschappelijk onderzoek. Soms treedt gustatorische agnosie op na neurologische schade, zoals een beroerte, hersenletsel of een andere aandoening die de hersenen aantast.

Omdat de kennis over gustatorische agnosie nog beperkt is, kan het lastig zijn om een duidelijke diagnose te krijgen. Bij aanhoudende klachten is het verstandig om dit te bespreken met een arts of specialist, zoals een neuroloog of KNO-arts.