Saskia van Groesen (38) is secretaris van Reuksmaakstoornis.nl en werkt als verpleegkundige. Net als haar moeder Lisette van Groesen (64) kan zij niet ruiken. Waar Saskia is geboren met anosmie, verloor Lisette haar reukvermogen later in haar leven, na meerdere neusoperaties.

In dit interview vertellen moeder en dochter hoe zij omgaan met leven zonder reuk en smaak, wat ze herkennen bij elkaar – en wat juist niet.

Wie zijn jullie?

Saskia: “Ik ben Saskia, verpleegkundige en inmiddels bijna vijf jaar secretaris van Reuksmaakstoornis.nl. Ik woon samen met mijn vriend en twee honden in Zundert. Ik heb aangeboren anosmie.”

Lisette: “Ik ben Lisette, de moeder van Saskia. Ik ben actief in vrijwilligerswerk: ik zet me in voor een schone leefomgeving in onze gemeente Drimmelen, ben mantelzorger voor mijn moeder van 89 en pas samen met mijn man op onze kleinkinderen.”

Wanneer merkte je voor het eerst dat je niet kon ruiken?

Saskia: “Ik herinner me vooral verwarring. Als kind hoorde ik vriendjes praten over geuren en dat begreep ik niet. Ik deed vaak alsof ik ook iets rook. We stonden bijvoorbeeld bloemen te ruiken – zij vonden dat fantastisch, ik merkte niks.”

Lisette: “Bij mij ging het geleidelijk. Na verschillende neusoperaties werd mijn reuk steeds minder. Rond mijn twintigste wist ik: dit komt niet meer terug zoals vroeger. Ik heb nog wel herinneringen aan geuren, dat maakt mijn ervaring anders dan die van Saskia.”

Praten jullie samen over wat het betekent om niet te kunnen ruiken?

Saskia: “Eigenlijk pas sinds ik actief ben bij de vereniging. Toen ik klein was, was het geen gespreksonderwerp. Dat vind ik achteraf best gek, want je mist toch een zintuig. Tegelijk hield het het ook luchtig: het werd nooit iets zwaars in mijn leven.”

Lisette: “Dat herken ik wel. We maakten er geen punt van.”

Wanneer merk je in het dagelijks leven het meest dat je niet kunt ruiken?

Lisette: “Vooral als ik buiten ben. Dan besef ik dat er van alles te ruiken is, terwijl ik daar zelf niets van meekrijg.”

Saskia: “In mijn werk als verpleegkundige. Geuren zijn belangrijk in de zorg en die mis ik. Privé zit het vooral in praktische dingen: afvalzakken die ik te laat vervang, kleding, koken. En ik ontdek nog steeds nieuwe dingen.”

Zijn er lastige of confronterende momenten?

Lisette: “Ik vind het lastig als mensen zeggen: ‘Ruik eens hoe lekker dit ruikt.’ Dan voel ik me soms buitengesloten.”

Saskia: “Voor mij zit het vooral in opmerkingen als: ‘Het heeft ook voordelen dat je stank niet ruikt.’ Dan voel ik me niet serieus genomen.”

Wat zouden jullie anderen willen meegeven?

Lisette: “Praat erover. Het helpt om ervaringen te delen.”

Saskia: “Het is geen ramp. Mijn leven is niet minder leuk. Maar het is wel een serieuze handicap die meer aandacht en bewustwording verdient.”

Dit is een verkorte versie. Het volledige interview verscheen in de ledennieuwsbrief van januari 2026.